Een liefdesverhaal op lange afstand

Hij hield van de rauwe warmte van haar lach.

Soms sloot hij zijn ogen net iets langer dan nodig als hij knipperde, om het helemaal in zich op te nemen, om te blijven hangen in de melodie van haar stem.

“Ach kom op, zo grappig was het toch niet!” lachte hij terug.

“Schatje, je zei ‘electie’ in plaats van ‘erectie’, het is echt zó grappig,” zei ze, terwijl ze wat tranen uit haar ogen veegde.

De gloed van haar wangen weerspiegelde zich op haar blote borst, een zacht, warm stukje huid vlak voor het begin van haar kleine, stevige borsten. Zijn camera legde alles perfect vast, door het intieme filter van het Kiiroo-platform.

Een goede internetverbinding was een must in een relatie op lange afstand zoals de hunne, net als een veilige manier van communiceren. John had er rekening mee gehouden toen hij investeerde in een Pearl 2 en een Onyx, maar hij had nooit verwacht hoeveel verschil het zou maken.

Het leven was goed.

Toch stond hij te mokken.

“O, mijn arme lieve heer,” zei Abigail op een toon van gespeeld medeleven. “Wil je het gewoon allemaal vergeten?”

Hij knikte zielig en speels, terwijl hij zijn verdriet overdreef. Het was een degelijk optreden, bijna zo stevig als zijn erectie, maar net niet.

“Vooruit,” gaf ze toe. “Maar deze keer niet praten. Je struikelt te snel over je woorden. Laten we gewoon… voelen.”

Hij knikte en slikte in afwachting.

Haar tepels zwollen op en hij wist dat ook zij ernaar uitkeek, dat ze klaar voor hem was.

Grijnzend bracht Abigail de Kiiroo Pearl 2 bij zichzelf in en wachtte tot John de Onyx om zijn penis schoof.

Het was fors, heel fors. Abigail had eerst als grapje gezegd dat het eruitzag als iets uit een van de nieuwste videogames. Geen van beiden vond het erg.

Toen John de zachte, vochtige omhelzing van de Onyx voelde, die ze samen hadden uitgekozen, zag hij geen enkel nadeel.

Abigail grijnsde, een klein gebaar dat ‘klaar?’ betekende, en John knikte terug. Langzaam en liefdevol begon ze haar Pearl 2 te bewegen.

De Onyx bewoog mee en plaagde Johns penis met Abigails bewegingen. Hij hield zijn enthousiasme nooit in als iets hem opwond, en al snel voelde hij de trillingen in zijn keel die zijn diepe kreunen van goedkeuring begeleidden. Ze pasten mooi bij het wrijven langs zijn kroonrand, en aan het hogere tempo kon hij horen dat Abigail het prettig vond.

Zonder het te merken had John zijn ogen gesloten. Abigail ook. Ze keken graag naar elkaar als het moment daar was, maar het was nauwelijks nodig, zelfs niet de basis van hun genot. Het was al het andere dat hen samenbracht.

John hoorde Abigails kreunen van vrouwelijk genot en haar ademhaling die langzaam hijgend werd. Er klonk een zacht geluid van kraken en piepen en hij wist dat het de scharnieren van haar stoel waren, dat ze haar heupen naar voren en naar achteren begon te bewegen en gretig in de Pearl 2 stootte.

Hij voelde het, hoe het zijn penis met steeds warmer genot verleidde. De textuur van de Onyx was voor hen allebei belangrijk. Ze hadden hem gekozen omdat hij als de hunne voelde, als een echte weerspiegeling van de strakheid van haar vagina en de zintuiglijke overdaad die hij altijd voelde als hij haar lichaam in het echt voelde. Het was perfect en John kon dat Abigail altijd laten weten.

Nu greep hij met één vrije hand zijn stoel vast. Het leren oppervlak liet een diepe kreun horen en hij hoorde Abigail speels grinniken. Ze wist wat dat betekende.

John hoorde hun kreunen steeds meer in de maat komen naarmate de stotende bewegingen toenamen.

Hoewel Johns penis ruimschoots werd verwend, vond hij het soms moeilijk zich in te houden en zelf terug te stoten. Om de zijkanten van de Onyx vast te grijpen alsof hij Abigails heupen vasthield en haar nam met alle kracht en diepte die ze zo vaak wilde.

In zijn gedachten gebeurde dat ook. In zijn gedachten stelde hij zich voor dat Abigail hetzelfde voelde. Voor hem was dat genoeg. Abigails kreunen gingen over in schrille kreten van pure verrukking en John deed zijn best de zwellende golf van kloppend genot in te houden die zich opbouwde in zijn stijve penis.

Toen zij haar hoogtepunt bereikte (dat hij maar al te goed kende), liet hij zichzelf ook gaan, met diepe, dierlijke geluiden van bezwete, verlossende tevredenheid. De harmonie van hun climax had John niet verwacht toen ze net samen waren, maar nu voelde het als hun eigen verleidingsdans, niet altijd nodig maar wel gewaardeerd als het gebeurde.

John haalde de Onyx van zijn nu gevoelige penis en liet zijn sperma zachtjes van zijn top druipen. Abigail glimlachte liefdevol. Ze hield van dat beeld en John wist dat.

“Nou, voel je je al beter, mijn mokkende domme schat?” plaagde Abigail.

“Oh, hou toch op,” wimpelde hij af met een liefdevolle grijns. Op dat moment dacht hij dat hun gedeelde glimlach de somberste dag kon opvrolijken.

“Oké, hoe graag ik je stem ook hoor, ik moet nog studeren,” zei Abigail.

“Oké, oké, werk maar hard, kleine mevrouw Masters,” plaagde hij.

“Zeg dat nog niet! Straks breng je ongeluk!”

“Aah ja, sorry. Vergeten. Succes, Buttercup.”

“Tot ziens, mijn charmante heer.”

Daarmee logden ze uit en John sloot nog een laatste keer zijn ogen en dacht terug aan Abigails lach.

Geschreven door:

Dr. Emmeline Peaches.
Volg Emmeline op Twitter