Jelqing: een aantrekkelijke methode of inspelen op onzekerheden?

De moderne media hebben ons een behoorlijke paradox opgeleverd als het gaat om verwachtingen van ons lichaam. Aan de ene kant wordt van ons verwacht (of krijgen we in elk geval regelmatig te zien) dat we een perfecte, vlekkeloze versie van de mens zijn. Aan de andere kant is er ook een extreme obsessie met groter en meer, van onszelf en van de wereld om ons heen.

Misschien is jelqing daarom voor veel mensen de favoriete methode geworden om de penis te vergroten: het combineert die twee wensen op een ogenschijnlijk aantrekkelijke manier.

Jelqing, wat is het?

Jelqing (ook bekend als “milking”) is een methode om de penis te vergroten, waarbij je een slappe of half-slappe penis op een bepaalde manier en een bepaald aantal keer masseert in de hoop op vergroting.
De praktijk zou uit het Midden-Oosten komen en Arabische wortels hebben, waardoor er een sfeer van “eeuwenoude wijsheid” of traditie omheen hangt die sommigen kan aanspreken.
In theorie werkt jelqing door de bloedtoevoer naar de penis te stimuleren.
Dat zou op termijn lengte en omtrek vergroten. Voorstanders van jelqing stellen dat het ongeveer een maand toegewijd oefenen kost voordat er resultaat zichtbaar wordt.

De voordelen van jelqing

Binnen de jelqing-gemeenschap melden veel mensen enthousiast positieve effecten, en de algemene teneur is dat jelqing de lengte en omtrek van hun penis heeft vergroot. Anders dan sommige andere methoden voor penisvergroting vraagt jelqing geen vacuüm of invasieve operatie. Integendeel: je kunt het op elk moment thuis doen, in je eigen tempo, wat de beoefenaar een gevoel van gemak en controle geeft over zijn oefeningen.

Omdat jelqing weinig apparatuur vraagt, is het ook een discrete manier om aan penisvergroting te werken. Je hoeft geen pomp te verstoppen of reisjes uit te leggen. Dat kan belangrijk zijn voor mensen die erg onzeker zijn over de grootte van hun penis.

De nadelen van jelqing

Hoewel jelqing duidelijk een grote aanhang heeft, is het goed om te weten dat er geen degelijke studies zijn naar de objectieve voordelen of meetbare resultaten. Alle informatie is doorgaans anekdotisch, en sommige mensen adviseren jelqing zelfs ondanks tekenen van lichamelijke belasting.

De lichamelijke gevolgen van jelqing verdienen veel aandacht. Jelqing wordt (ook door voorstanders) in verband gebracht met rode, zwarte of paarse plekken op de penis (door beschadiging van de haarvaten), ongelijkmatige zwelling van de penis (vaak bij mensen die zijn besneden), verlies van gevoel tijdens seks, de vorming van littekenweefsel (door het herhaaldelijke wrijven) en zelfs het krimpen van de penis.

Jelqing is daarom een vrij riskante praktijk, zeker omdat het meestal thuis gebeurt met zelf aangeleerde technieken. YouTube en soortgelijke sites hebben zeker goede tutorials, maar bij je geslachtsdelen is het misschien verstandig een grens te trekken.

De vermeende eeuwenoude oorsprong van jelqing is ook twijfelachtig. LiveScience-schrijver Christopher Wanjek merkt op dat jelqing “opvallend ontbreekt in medische en Arabische woordenboeken”. Al met al beschouwt Wanjek de praktijk als gevaarlijk en overbodig.

“Getuigenissen zijn op internet volop te vinden. De oefening slaat biologisch echter nergens op, en wie te hard en te lang trekt, riskeert bloedvaten te scheuren en gevoeligheid te verliezen”, aldus Wanjek. “Kortom: er is geen veilige manier om je penis te vergroten, en voor de overgrote meerderheid van de mannen is er ook geen reden toe.”

De populariteit van jelqing

Maar als jelqing zoveel mogelijke nadelen heeft (en zo weinig voordelen), waarom is het dan zo populair in bepaalde kringen?
Er is een sterk argument dat het de moderne maatschappelijke druk is die mannen aanzet tot jelqing (en tot andere methoden voor penisvergroting), en dat die drijfveer wordt gevoed door een opgelegd gevoel van tekortschieten.

Om Lawrence D. Blum, arts, te citeren uit zijn artikel Penis Size: A Consideration of Fantasy and Reality: “Freud had zowel gelijk als ongelijk over penisnijd. Bestaat het? Ja. Bij vrouwen? Soms. Bij mannen? Bijna altijd.”

Small Penis Syndrome is de officiële term voor elke man die zich zorgen maakt over de grootte van zijn penis, en die zorgen zijn grotendeels psychologisch. In één onderzoek naar gemiddelde penislengtes bij mensen met SPS vonden onderzoekers dat slechts 2,28% van de mannelijke bevolking als “abnormaal klein” werd beschouwd, terwijl de rest simpelweg een mentale ontevredenheid met de eigen penis liet zien.

Ongeacht de feiten spreekt jelqing mensen aan die zulke onzekerheden hebben, en het biedt een voorgestelde behandelmethode voor wie dat nodig heeft. Het probleem is dat deze behandeling mogelijk gevaarlijk is, dat de voordelen niet meetbaar zijn en dat er meestal lichamelijk niets mis is met de persoon. Niet bepaald een combinatie voor succes.

Wat zijn de alternatieven?

Als jelqing niet bewezen helpt bij penisvergroting, welke opties hebben mensen met zorgen dan wel?

Het antwoord is eerder psychologisch dan lichamelijk.

Volgens de medische consensus hebben de meeste mannen een gemiddelde penisgrootte, en zijn de meeste behandelingen voor penisvergroting niet effectief, vaak duur en zelfs mogelijk schadelijk.
In plaats daarvan wordt mannen met zorgen over hun penis aangeraden hun huisarts te raadplegen, hun zorgen te delen en hulp te zoeken bij de emotionele band met penisgrootte in plaats van bij de lichamelijke kenmerken.
“Begeleiding kan voor de patiënt vaak echt verschil maken, door het zelfvertrouwen te vergroten, vertekende opvattingen over het lichaamsbeeld te corrigeren en meer te leren over wat mensen aantrekkelijk maakt”, zegt professor Kevan Wylie.

Uiteindelijk telt grootte misschien wel, maar dan vooral als het gaat om de grootte van iemands zelfvertrouwen en het vermogen om vriendelijk met het eigen lichaam om te gaan.

Geschreven door

Dr. Emmeline Peaches, volg Emmeline op Twitter